شصت سال پیش، یک آهنگ جذاب و یک قایق سواری عجیب و غریب در نمایشگاه جهانی 1964 قبل از نقل مکان به دیزنی لند در سال 1966 آغاز شد. در زمانی که سفر هوایی هنوز یک امر لوکس بود، مناظر مینیاتوری آن به مردم اجازه می داد نگاهی اجمالی به جهان داشته باشند. آمریکایی ها معابد تایلند و کارناوال های برزیل را دیدند. “این یک دنیای کوچک است” فقط یک قایق سواری نبود. این یک پورتال برای کشف بود.

امروز آن دنیای کوچک به واقعیت تبدیل شده است. حدود چهار میلیارد نفر هر ساله برای تجربه مکان‌های جدید، ملاقات با عزیزان و انجام تجارت پرواز می‌کنند. سفرهای مقرون به صرفه حتی دورافتاده ترین نقاط جهان را نیز باز کرده است. از پیاده روی در امپراطوری باستانی اینکاها تا قایقرانی در امتداد یخچال های طبیعی قطب جنوب، سفر بخشی جدایی ناپذیر از تجربه بشر است.

گردشگری نیز برای رونق حیاتی است. داده‌های شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC) نشان می‌دهد که این بخش سالانه بیش از 10 تریلیون دلار به اقتصاد جهانی کمک می‌کند، 330 میلیون شغل ایجاد می‌کند، تبادل فرهنگی را تقویت می‌کند و درک ما را در مقیاسی که تنها می‌توان تصور کرد، افزایش می‌دهد. سواری در نمایشگاه 60 سال پیش آهنگ نمادین «دنیای کوچک» با پیام ساده و در عین حال عمیق هماهنگی به من یادآوری می‌کند که علیرغم تفاوت‌هایمان، همه ما بخشی از خانواده انسانی هستیم.

من این را در سفرهای خودم دیده ام. بازدید از مکان های جدید و ملاقات با افراد جدید به من نشان داده است که گردشگری فقط دیدن مناظر و بناهای تاریخی نیست. این در مورد درک شیوه های مختلف زندگی، قدردانی از فرهنگ ها، پذیرش تنوع و جشن گرفتن وحدت است.

این همان چیزی است که همه گیری COVID-19 را بسیار سرگردان و غم انگیز کرده است. یک شبه، جوامع پرجنب‌وجوش به مکان‌های توریستی متروک، فرودگاه‌های خالی و کسب‌وکارهای تعطیل تبدیل شدند. دنیای ما، آنقدر باز، ناگهان بسته شد.

در حین بازسازی، باید مطمئن شویم که دیگر هرگز ناآماده نخواهیم بود. ما به زیرساخت های بهداشت عمومی قوی، تحقیقات علمی با بودجه خوب و تعهد به فناوری در کشورهای در حال توسعه نیاز داریم. همانطور که مدیر کل سازمان جهانی بهداشت گفت: “تا زمانی که همه در امان نباشند، هیچ کس ایمن نیست.”

اما این همه ماجرا نیست. این هفته دولت های سراسر جهان در مجمع جهانی بهداشت در ژنو گرد هم می آیند. این فرصت ما برای ایجاد یک برنامه واحد – یک معاهده همه گیر – است تا سلامت جهانی را در اولویت قرار دهد و مطمئن شویم که دیگر هرگز برای بحران آماده نخواهیم بود. کشورها باید برای تضمین آزمایش، گواهی‌های واکسیناسیون دیجیتال و توزیع عادلانه منابع پزشکی گرد هم آیند تا ما را در طول فاجعه بعدی در حرکت نگه دارند. و برای اطمینان از همسویی جهانی بررسی‌های بهداشتی، کشورها باید به شبکه جهانی گواهی سلامت دیجیتال دیجیتال WHO (GDHCN) بپیوندند که امکان تأیید یکپارچه در سراسر مرزها را فراهم می‌کند.

یک معاهده همه گیر و مشارکت در GDHCN ضروری است تا اطمینان حاصل شود که پیوندهای بین فرهنگ ها و مردم فقط یک جاذبه سرزمین خیالی نیست، بلکه واقعیت ما صرف نظر از تهدیداتی است که ظاهر می شود.

منبع:wttc